Παρασκευή, 24 Ιουνίου 2016

Σπουδές ἤ ἰσόβια;

Ο Κώστας Καρυωτάκης, πού ο δύσκολες μέρες μας, γεμάτες ψέματα, δυστυχία καί αματα, τόν κάνουν διαρκς πίκαιρο, στό συγκλονιστικό ποίημα «ποθκαι» δωσε τήν τραγωδία πού ζομε: «ταν ο νθρωποι θέλουν τό κακό, /το δίνουν ψη ν’ ρέσει».
Του Σαράντου Ι. Καργάκου


Τό ζήσαμε, τό ζομε. καταρράκωση ρχν, αξιν καί δεωδν φόρεσε τό προσωπεο τς θνικς ξιοπρέπειας! Στό διο ποίημα Καρυωτάκης παραθέτει δύο κόμη πικρούς στίχους: «Ρίξε τό πλο σου καί σωριάσου πρηνής, /ταν κούσεις νθρώπους». Προσωπικά, χωρίς νά ρίχνω τό πλο μου, «πέφτω πρηνής», ταν κούω γιά νέες κπαιδευτικές μεταρρυθμίσεις. σες γιναν-κι γιναν πάνω πό δέκα- κατέληξαν σέ πορρυθμίσεις.

διάλυση τς χώρας μας ρχισε μέ τή διάλυση τς παιδείας μας. Διότι κάθε φορά -ς ριζοσπάστες- σπάζαμε καί μιά ρίζα. Τώρα μέ σα διαρρέουν περί νέων λλαγν φοβμαι τι τό δέντρο τς παιδείας θά κοπε... σύρριζα! 
Δέν ξέρω τί κριβς σχεδιάζεται. λλά ατά πού κούω γιά λοήμερο σχολεο καί γιά ποχρεωτική φοίτηση πό τό νηπιαγωγεο μέ βάζουν σέ σκέψεις θλιβερές. Τό παιδί περισσότερο κι πό τό σχολεο χει νάγκη τό σπίτι του, πού, πό τίς παροσες συνθκες, χει γίνει ξενοδοχεο, δηλαδή δοχεο ξένων. Περισσότερη νάγκη πό τούς δασκάλους καί καθηγητές χει τούς γονες του. Τό παιδί πρτα κοινωνικοποιεται στό σπίτι καί μετά στό σχολεο. 

Στήν ρχαία Σπάρτη, πού πρώτη καθιέρωσε τήν ποχρεωτική δημόσια κπαίδευση, τά παιδιά πρτα χόρταιναν πατέρα καί μητέρα, καί μετά, σέ λικία πτά τν, κατατάσσονταν στίς «βοες». 

Σήμερα τά παιδιά εναι ρφανά μέ... γονες. λάχιστα τους βλέπουν, λάχιστα συντρώγουν -στω κι ν ο γονες λέγονται κομματικά «σύντροφοι»-, λάχιστα συνομιλον μαζί τους. Γνωρίζω τόν ντίλογο: ο παγγελματικές καί κοινωνικές ποχρεώσεις. Τίς σέβομαι λλά φρον τι πρώτη φροντίδα τν γονιν -κι χι μόνον ταν εναι μωρό- εναι τό παιδί. Ατό πρέπει νά εναι πρώτη γνοια μας. Τό νά μετακομίζεται τό παιδί σέ κάποιο λλο κτήριο -σο πολυτελές καί καλόγουστο- καί νά πέφτει σέ ξένα χέρια -σο παλά καί τρυφερά-, εναι μιά ξελιγμένη κδοχή το Καιάδα, πού κακς ποδίδεται στούς Σπαρτιάτες. Ο Καιάδες, πό διάφορες μορφές, λειτούργησαν σέ νεώτερους καιρούς.

ν πολογίσουμε τά τη γκλεισμο σέ παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεο, Δημοτικό, Γυμνάσιο, Λύκειο, νώτερες καί νώτατες Σχολές καί τά τη μετεκπαιδεύσεως, δ καί στό ξωτερικό, νετα φθάνουμε σ’ να σύνολο 20-22 τν. Οτε χειρότερος γκληματίας δέν κτίει τόσα χρόνια ποινς. Στή διάρκεια τν τν ατν τό παιδί, πού παύει κάποτε νά εναι λικιακά, λλ’ χι καί ψυχολογικά, παιδί, προσβάλλεται πό τή λεγόμενη «δρυματοποίηση». Μοιάζει σάν κάποιους κατάδικους πού, μετά πό μακρά παραμονή στή φυλακή, δέν μπορον νά ζήσουν ξω πό ατή. σως γι’ ατό ο χροι σπουδν ξελίσσονται σέ παγγελματικά καταφύγια. Ο νέοι, φο πιά νεότητά τους χει μαραθε, δυνατον, ς πί τό πολύ, νά ργαστον ατοτελς. Θέλουν μιά πασχόληση στούς χώρους πού νάλωσαν τά νιάτα τους σέ παράλληλους - δθεν ρευνητικούς χώρους. Κι ν ρευνα διαρκς προάγεται, ατό πού κατολισθαίνει εναι νθρώπινη ζωή. Γι’ ατό φωτισμένοι παιδαγωγοί χουν ρχίσει δ καί χρόνια νά μιλον γιά κάτι πού σέ παλαιότερο ρθρο μου στήν «στία» εχα νομάσει «ποσχολειοποίηση». Λιγώτερα χρόνια σχολεο καί ταχύτερη παφή μέ τίς διαδικασίες παραγωγς. Εναι παράδεκτο πολλοί νέοι -γερασμένοι πλέον ψυχικά- νά ρχίζουν ργασία μετά τήν λικία τν 30 τν. Μόνον συνδυασμός ργασίας καί παράλληλης παιδείας μπορε νά ποφέρει γλαούς καρπούς.


Κι ρχομαι τώρα στόν Γόρδιο Δεσμό πού πό ποχς Παπανούτσου διάφοροι μαθητευόμενοι μάγοι προσπαθον νά κόψουν μέ... νυχοκόπτη! Εναι πιβεβλημένη νεξαρτητοποίηση τν νωτέρων καί νωτάτων σχολν πό τό πουργεο, πού εφημιστικά νομάζεται πουργεο παιδείας. Δέν χει καμμιά δουλειά νά ναμειγνύονται νας, συχνά γράμματος, πουργός καί ο παρακεντέδες του στά interna corporis τν σχολν. Καθεμιά πρέπει νά καθορίζει πόσους φοιτητές θά δεχθε, τόν τρόπο εσαγωγς, τήν ξεταστέα λη καί τά χρόνια φοιτήσεως. Εναι διανόητο λα τα παιδιά νά ξετάζονται πί νιαίας -καί περιορισμένης σέ ερος- λης. τσι δέν θά φθάσουμε ποτέ ψηλά. Μπαίνουν στή Φιλοσοφική παιδιά πού δέν ξέρουν πο νά βάλουν ψιλή καί δασεία! Κι κόμη, νας διοφυής φοιτητής νά μπορε νά τελειώνει σέ 3 καί χι σέ 4-6 χρόνια τίς σπουδές του. 
Πέρα πό ατό, τό πουργεο δέν μπορε νά βλέπει τόσο μακριά, σο βλέπουν ο διδάσκοντες στίς σχολές. ρα, τό διδακτικό προσωπικό πρέπει νά καθορίζει τό τί νέο πρέπει νά μπε καί τί παλιό νά ποβληθε. Διότι χουμε δημιουργία δρν τμημάτων γιά νά βολευτον τέκνα, νήψια πουργν πίλεκτα στελέχη κομμάτων. Προσθέτω κόμη τι μετά τή λήψη το πτυχίου πρέπει ν’ ρχίζει πρτος κύκλος ργασίας. Τά μεταπτυχιακά πρέπει νά ρχονται μετά γιά να δεύτερο καί νώτατο κύκλο ργασίας! Καί περαιτέρω κατάρτιση νά συνεχίζεται παράλληλα μέ τήν ργασία μέ εδικές δειες τήσιας διετος διαρκείας. Καί ατό ν πρόκειται γιά ργασία ξηρτημένη πό τό δημόσιο. διώτης πιστήμων βρίσκει δικούς του τρόπους νά τελειοποιηθε. Θεωρ τοτο ναγκαο, διότι ταν κάποιος πολυδιπλωματοχος ρχίζει νά εσέρχεται στόν παγγελματικό στίβο στά 30 του χρόνια, πολλά π’ σα μαθε χουν ξεπερασθε. Προτιμότερο εναι νά ργασθε νωρίς καί νά μετεκπαιδεύεται παράλληλα πρός τήν ργασία του. τσι θά κλείψει τό θλιβερό φαινόμενο το πιστημονικο προλεταριάτου καί τό κόμη θλιβερώτερο νά χουμε νέους πού ναζητον -ες μάτην- δουλειά μέ διπλά καί τριπλ πτυχία πάνω σε θέματα πού δέν χουν κανένα ντικρυσμα στήν γορά. 
Καί πί τέλους, ς βρεθε κάποιος πολιτικός νά διακηρύξει: Δέν σπουδάζουμε μόνο γιά νά βρομε δουλειά. Σπουδάζουμε καί γιά τή χαρά τς γνώσης.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου

Παρακαλούμε τα σχόλια σας στα Ελληνικά και οχι σε greeklish.